حس تو نبض تو دست تو خاطره شد

عشق تو ياد تو اسم تو خاطره شد

مثل يه قصه زيبا مثل يه خواب كوتاه

من اسمت گذاشتم قشنگترين اشتباه

بي تو هر لحظه من شكست بي صدا بود

اين خنده ها دروغ بي تو شادي كجا بود

حس نوازش تو هنوز رو پوست منه

گرمي خوب دستات منو آتيش مي زنه

روزهاي شادي و عشق حيف كه چه زود مي گذره

از قصه من و تو چي مونده به جز خاطره

يه قاب عكس خالي توي غبار هميشه

يه پنجره كه هرگز به جايي وا نمي شه

رفتي تو از زندگيم انگار كه يك خواب بودي

تو لحظه هاي عمرم افسوس كه كمياب بودي

مي دونستم از اول اين رسم زندگي نيست

خوشبختيها زود گذر هرگز هميشگي نيست

به دنبال يه رؤيا كه دست نيافتني بود

مي دونستم از اول قلبم شكستني بود                

عاصی و خسته به درگاهت رو کردم                                                  

نماز عشق را آخر به خون دل وضو کرد

دلم دیگر به تنگ آمد در این شبهای تنهایی

بیا بشنو تو فریادی که در گلو کردم

خدایا گر تو درد عاشقی را می کشیدی

تو هم زهرجدایی رابه تلخی می چشیدی

اگه چون من به مرگ آرزوها می رسیدی

پشیمون می شدی از این که عشق را آفریدی

بگو هرگز سفر کردی؟سفر با چشم تر کردی؟

کسی را بدرقه با اشک  با خون جگر کردی؟

ز شهر آرزوهایت به ناکامیگذر کردی؟

گل امیدتو پرپر به خاک رهگذر کردی

ز آن نامه ای که دادی و زآن شکوه های تلخ

                  تا نیمه شب به یاد تو چشمم نخفته است

ای مایه امید من ای تکیه گاه دور

                 هرگز مرنج از آنچه به شعرم نهفته است

شاید نبود قدرت آنم که در سکوت

                   احساس قلب کوچک خود را نهان کنم

بگذار تا ترانه من رازگو شود

                   بگذار آنچه را که نهفتم عیان کنم

تا بر گذشته می نگرم عشق خویش را

                    چون آفتاب گمشده می آورم به یاد

می نالم از دلی که به خون غرقه گشته است

                    این شعر غیر رنجش یارم به من چه داد

این درد را چگونه توانم نهان کنم

                    آندم که قلبم از تو به سختی رمیده است

این شعر ها که روح تو را رنج داده است

                    فریاد های یک دل محنت کشیده است

گفتم قفس ولی چه بگویم که پیش از این

                     آگاهی از دوروئی مردم مرا نبود

دردا که این جهان فریبای نقشباز

                           با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود

ز آن نامه ای که دادی و زآن شکوه های تلخ

                  تا نیمه شب به یاد تو چشمم نخفته است

ای مایه امید من ای تکیه گاه دور

                 هرگز مرنج از آنچه به شعرم نهفته است

شاید نبود قدرت آنم که در سکوت

                   احساس قلب کوچک خود را نهان کنم

بگذار تا ترانه من رازگو شود

                   بگذار آنچه را که نهفتم عیان کنم

تا بر گذشته می نگرم عشق خویش را

                    چون آفتاب گمشده می آورم به یاد

می نالم از دلی که به خون غرقه گشته است

                    این شعر غیر رنجش یارم به من چه داد

این درد را چگونه توانم نهان کنم

                    آندم که قلبم از تو به سختی رمیده است

این شعر ها که روح تو را رنج داده است

                    فریاد های یک دل محنت کشیده است

گفتم قفس ولی چه بگویم که پیش از این

                     آگاهی از دوروئی مردم مرا نبود

دردا که این جهان فریبای نقشباز

                           با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود

صمیمانه پیشم نشستی غریبه

نمی دانم آیا که هستی غریبه

همان بار اول که گفتم غریبه

تمام دلم را شکستی غریبه

تو هم مثل چشمان بی آشنایم

گمانم غریبه پرستی غریبه

نمی دانم اما فقط خوب کردی

که از نا رفیقان گسستی غریبه

اگر قصد داری که تنها بمانی

چرا پنجره را نبستی غریبه

سر حرف را باز کن با تو هستم

چرا باز ساکت نشستی غریبه

راز من

هیچ جز حسرت نباشد کار من

             بخت بد بیگانه ای شد یار من

                          بی گنه زنجیر بر پایم زدند

                                   وای از این زندان محنت بار من

                                           وای از این چشمی که میکاود نهان

                                                           روز و شب در چشم من راز مرا

                                                                               گوش بر در می نهد تا بشنود

                                                                                                     شاید آن گمگشته آواز مرا

                                                                              گاه میپرسد که اندوهت ز چیست

                                                          فکرت آخر از چه رو آشفته است

                                         بی سبب پنهان مکن این راز را

                          درد گنگی در نگاهت خفته است

             گاه مینالد به نزد دیگران

                         "گو دگر آن دختر دیروز نیست

                                       آه آن خندان لب شاداب من

                                                این زن افسرده مرموز نیست"

                                                                گاه میکوشد که با جادوی عشق

                                                                                        ره به قلبم برده افسونم کند

                                                                                                    گاه میخواهد که با فریاد خشم

                                                                                         زین حصار راز بیرونم کند

                                                                گاه میگوید که کو آخر چه شد

                                                آن نگاه مست و افسونکار تو؟

                               دیگر آن لبخند شادی بخش و گرم

                  نیست پیدا بر لب تبدار تو

من پریشان دیده می دوزم بر او

         بی صدا نالم که: اینست آنچه هست

                           خود نمی دانم که اندوهم ز چیست

                                            زیر لب گویم چه خوش رفتم ز دست

                                                                 همزبانی نیست تا بر گویمش

                                                                                 راز این اندوه وحشتبار خویش

                                                                                            بی گمان هرگز کسی چون من نکرد

                                                                                خویشتن را مایه آزار خویش

                                                      از منست این غم که بر جان من است

                                          ذیگر این خود کرده را تدبیر نیست

              پای در زنجیر می نالم که هیچ

الفتم با حلقه زنجیر نیست

              آه اینست آنچه می جستی به شوق

                                              راز من راز زنی ذیوانه خو

                                                                راز موجودی که در فکرش نبود

                                                                                  ذره ای سودای نام و آبرو

                                                                                            راز موجودی که دیگر هیچ نیست

                                                                                     جز وجودی نفرت آور بهر تو

                                                               آه اینست آنچه رنجم می دهد

                         ورنه کی ترسم از خشم و قهر تو

مذهب عشق بسوزد که چنین خوارم کرد

بلبلی آزاده بودم که چنین خوارم کرد

پروانه به دور عشق گردید و پرش سوخت

من به دور عشق گردیدم جگرم سوخت

طعنه بر خواری من ای گل بی خوار مزن

من به پای تو نشستم که چنین خوار شدم

شب بود,شمع بود, من بودم و تو

شب رفت,شمع سوخت,من بودم و تو

سلام به همه دوستان

من تازه به جمع شما پیوستم .

خوشحال میشم بهم سر بزنید.